یکی از مدیران ارشد سازمان صداوسیما معتقد است که سریال کلید اسرار جزء پرمخاطب ترین برنامه های تلویزیونی است که به شکل بسیار ساده ای پرداخت شده است اما توانسته به موفقیت عظیمی دست پیدا کند که برنامه سازان ایرانی با بهره مندی از بودجه های هنگفت حتی توانایی به نمایش درآوردن این سادگی نیز نیستند. در آن بحث من مخالف این گفته بودم و سرسختانه مقابل این نظر ایستادگی کردم. به نظر من به عنوان کارشناس رسانه کلید اسرار هیچ نقطه برجسته ای ندارد و ایده های خود را هم از داستانها و اتفاقاتی گرفته که بر مردم ایران گذشته و برای ایشان ارسال شده است( به استناد زیرنویسهای مکرری که چند ماه پیش در هنگام پخش این مجموعه مبنی بر جمع آوری چنین داستانهایی از ایران به نمایش درآمد) و تنها نقطه قوت مجموعه دوبله آن و صدای دوبلورهای ماست که به نقشهایی که در سطحی ترین حالت اجرا شده اند جان و حس بخشیده اند. اگر حتی یک قسمت از مجموعه را نظاره کرده باشید حتما متوجه خواهید شد که بازیگران سریال  بازیگران درجه ۳ و ۴ ترکیه بوده و تمامی لوکیشنها در روستا هستند .حال در نظر بگیرید همین مجموعه با همین سوژه ها در ایران و در سیمای مراکز ساخته می شد . به جرات می توان گفت که نه تنها بیننده ای را جذب نمی کرد بلکه بیننده ایرانی با دیدن اولین نما به دلیل فضای روستایی و عدم بهره گیری از بازیگران معروف حتی در دیدن یک نما از آن تحمل نمی کرد. متاسفانه ما ایرانیان مرغ همسایه را غاز می دانیم این نقطه ضعف بزرگ ماست. اگر قرار است چنین کاری که در رتبه کارهای ۵ و ۶ تلویزیون ایران هم نیست انقدر مورد توجه قرار گیرد نباید دنبال دلیل موجه تخصصی رسانه باشیم بلکه باید آنرا در فرهنگ و عرف جامعه امروز و دیروز ایران جستجو کنیم که همیشه برایمان مرغ همسایه غاز بوده و هست .... این دقیقا همان معضل سینمای ما نیز هست اما در وجهی دیگر آنها معتقدند که ملت ایران پیش بینی ناپذیرترین ملت دنیا هستند و همیشه در زمان اکران فیلمهایشان دقیقا با عکس پیش بینی در زمان جشنواره فیلم فجر مواجه می شوند . بطور مثال اگه پیشتر در هنگام جشنواره فیلمی مورد اقبال قرار گرفته در زمان نمایش خود با عدم توجه مخاطبان روبرو می شود که تمام ذهنیات فیلمسازان را دچار اغتشاش می کند و در نهایت باید بگویم امان از دست خودمان...

                                                                         سوره خوشیاران . پاییز ۱۳۸۷