متاسفم از اینکه در جامعه ای که تلویزیون هم به مثابه هنری

تمام عیار شناخته میشه اما این هنر همچنان مهجور مونده و کمتر

کسی نگاهی عالمانه و عادلانه به اون داره. در سالهای اخیر حدودا

از ۵ سال پیش به این طرف میشه ردپای نقد تلویزیون را توی مجلات

حرفه ای و تخصصی دید ولیکن با دقت و مطالعه دقیق این نقدها

متوجه خواهید شد که اشتباهات فاحشی در این نقدها وجود داره که گاها

بسیار آزار دهنده است. جالب اینجاست که نقد سریالها و برنامه های

تلویزیونی نیز توسط کسانی صورت می گیرد که داعیه دار نقد سینما

هستند و بسیار جانب دارانه تلویزیون را به نقد می کشند و این امر

بیشتر به خاطر اینست که دست اندرکاران و تحصیل کرده های رشته

تلویزیون خود را جدی نگرفته و به خاطر اعتقادات پوچشان در باب

برتری سینما به تلویزیون به سایه رفته اند و این اجازه را داده اند که

کسانی که علم کمتری نسبت به تلویزیون دارند علم نقد تلویزیون را

بردارند و منقدان فیلم نیز که کسی را داعیه دار تلویزیون نمی بینند

آنگونه که تمایل دارند و بیشتر با نگاهی نادرست به نقد کارهای

تلویزیونی می پردازند و جالب اینجاست که وقتی با نظری درست و

عالمانه نسبت به تلویزیون مواجه می شوند جبهه گرفته و کارشناس

مربوط را زیر سئوال می برند. شاهد مثال در نقد سریال اولین شب

آرامش ساخته احمد امینی که به حق از زیباترین سریالهای تلویزیونی

محسوب میشد اما به رغم این زیبایی خالی از اشکال نبود علی معلم

در جایگاه منتقد به نکته بسیار خوبی در رابطه با ضعف پرداخت داستان

در سریال پرداخت و به این نکته پرداخت که در قسمت انتهایی وقتی

دختر خانواده با بازی یکتا ناصر درهای اتاقهای خانه را یک به یک باز

می کند و به جایی نگاه می کند بیننده هیچ نمایی را از زاویه دید او

نمی بیند و نمی داند او به چه چیزی نگاه می کند و احمد امینی که از

سینماگران خوب کشور است گفتند که کاملا این سکانس را سینمایی

کار کرده اند و به ذهن و حافظه بیننده اعتماد کردم و با توجه به قسمتهای

نخستین که اتاقها را دیده بودند دیگر لزومی در نشان دادن اتاقها ندیدم

و این در حالیست که آقای امینی یک فیلم سینمایی ۷۰ تا ۹۰ دقیقه ای

را با یک سریال سیزده قسمتی که به دلیل رسیدن به ایام عید و پیشتر

تداخل با ایام محرم پخش نمیشد اشتباه گرفته اند . بیننده یک سریال

هر قسمت نیازمند دیدن یک خلاصه قسمت است چون یک هفته از پخش

قسمت پیشین گذشته و مخاطب امروز با دغدغه ها و مشکلاتش ممکن

است اصلا به یاد نیاورد که هفته پیش در سریال چه گذشته چه برسد

به قسمت پایانی یک سریال که ۳ ماه حداقل از زمان پخش قسمتهای

نخستین آن گذشته است. پس از پخش این جلسه نقد و بررسی تازه

دوستان منتقد ما متوجه شدند که ای وای به دوست فیلمساز ما با

پرداختن به این اشتباه توهین شده و از شماره های بعد به این جلسه

پرداختند و تا توانستند در مدح سینما گفتند و تو سری به تلویزیون

زدند. این دوستان در عوض اینکه دانش خود را در باب هنر تلویزیون

ارتقا ببخشند بیشتر سعی در سخیف جلوه دادن تلویزیون دارند. یکی دیگر

از مشکلات در باب نقد تلویزیون از جانب منتقدان فیلم اینست که این

عزیزان اصلا متوجه تفاوتهای ساختاری چشمگیر میان تلویزیون و سینما

نیستند. درست است که در ظاهر این دو شباهتهای بسیاری دارند ولیکن

با دقت بیشتر و مطالعه پیرامون مخاطبان این دو رسانه-هنر حتما با نکات

ریز که باعث تفاوتهای اساسی میان این دو می شوند خواهند شد و دیگر

اگر خدا بخواهد و آنها نیز کمی عادل باشند کمتر به نقد کارهای تلویزیونی

خواهند پرداخت و این امر را به صاحب نظران و کارشناسان تلویزیون

خواهند سپرد.

                                           س  ـ   خ