خیلی وقتا میخوام بی خیال خیلی از حرفا و نوشته های مجلات و وب

سایتها و روزنامه ها بشم اما واقعا وقتی مطالبشونو تا آخر میخونم جوش

میارم . یکی نیست به این بندگان خدا بگه آخه خدا خیرتون بده چرا از

مطلبی که هیچی درباره ش نمی دونید اینقدر محکم اونهم در روزنامه یا

مجله ای با تیراژ بالا می نویسید. گاهی میگم کاش خدا اینقدر که به اونا

جرات داده که درباره نادونسته هاشون تو مهمترین نشریات این کشور

بنویسنو به من بده. والله خیلی وقتا جرات نمی کنم بنویسم با خودم میگم

درسته این بخش قضیه رو به خوبی بهش واقفم اما مثلا بخش فلانشو

درباره ش نمی دونم پس با احتیاط قدم بر می دارم چون خودمو در برابر

مخاطبینم مسئول میدونم. حالا چی شده اینقدر در دل کردم . اکثرا پیگیر

نقدهای تلویزیون(سریالها - تله فیلمها و برنامه ها) در نشریاتی که تیراژ

بالایی دارن هستم خیلی م دقتم زیاده چون یه جورایی به تلویزیون عرق

دارم شاید از نظر خیلیا مسخره به نظر بیاد این همه ارادت اما من معتقدم

تلویزیون از جایگاه والایی برخورداره چون طیف وسیعی از مخاطبینو

تحت پوشش خودش قرار میده و این دقیقا برتری اون نسبت به سینما چون

در روستاها و حتی شهرستانها ممکنه سینما وجود نداشته باشه اما حتما

کم کم یه تلویزیون ۱۴ اینچ سیاه سفید پیدا میشه پس برای من پرداختن

به این هنر و نه تنها رسانه بسیار ارزشمنده.

تو روزهای اخیر پیگیر نقدای منتقدان بودم. حالا باز صد رحمت به

منتقدان فیلم هر چند که از دست خیلیاشون شکارم دلیلشم میگم اما امان

از اون دسته از کسانی که هیچ علمی نسبت به هنر و رسانه تلویزیون

ندارند و دست به قلم میشن. جدیدترین مطلبی که خوندم و خونمو به

جوش آورد اظهار نظر یه وب سایت بود که البته بیشتر هدفش کوبیدن

همه اقشار جامعه س نه روشنگری (البته بندگان خدا خودشون فکر

می کنن دارن روشنگری می کنن نمی دونن با اون چیزی که زاییده

ذهن های بیمارشون نه تنها روشنگری نمی کنن که ذهن هارو هم مخشوش

می کنن) به هر حال این بندگان خدا در جدیدترین نظری که درباره

یکی از مجریان تلویزیون داده بودن ایشونو تهیه کننده یکی از برنامه های

پرمخاطب خانوادگی معرفی کرده بودنو و در این اظهار نظر فرموده

بودن که سازمان انقدر پول تو جیب این آقا ریخته که ایشون از سرمایه

شخصی شون این برنامه رو اداره می کنن. باید برای اطلاع این دسته

تفاوتهای شاخص تهیه کننده تلویزیون و سینما رو متذکر بشم. در تلویزیون

ما به سیاق سینما تهیه کننده حقیقی نداریم یعنی تهیه کننده تلویزیون بر

خلاف تهیه کننده سینما از سرمایه شخصی و با پول خودش برنامه -

سریال یا تله فیلمی رو تهیه نمی کنه و تنها صورت حقوقی داره. به این

صورت که پس از طی مراحل تصویب طرح و پس از تایید و تصویب

طرح در جلسه ای موسوم به جلسه برآورد تهیه کننده تلویزیونی که برای

کار برگزیده شده برآورد هزینه های کار را که پیشتر در یک جدول

بندی ساختارمند انجام شده به شبکه ای که قرار است آن برنامه برای آن

ساخته شود ارائه میدهد. در این جلسه مسئولانی که برای این امر در

نظر گرفته شده اند بر سر هزینه ها بحث و گفتگو می کنند و در نهایت

این برآورد تایید می شود و این تازه اول گرفتاریهاست. هیچ گاه این

برآورد به طور یکجا به تهیه کننده داده نمی شود و بیشتر در سه قسط

به تهیه کننده داده می شود و تهیه کننده باید مراقب باشد در طول تولید

برنامه ریزی صحیح داشته باشد تا پرداخت قسط بعدی کم نیاورد و

مجبور نشود از جیب خود بگذارد و قسط سوم در گرو شبکه است تا

پس از بررسی ها مشخص شود که کار بر پایه اصول و قوانین سازمان

ساخته شده یا خیر تا بالاخره آن قسط داده شود یا داده نشود.

این پرسه پس از تولید هم ادامه دارد و به این آسانیها که دوستان منتقد

و غیر منتقد ما می اندیشند نیست. خداوکیلی یا تحقیق کنید تا به اصل

ماجرا برسید یا یه مطلبی ننویسید که آدم از تعجب ۴۰۰ شاخ رو سرش

سبز شود

راستی متذکر میشم من وکیل وصی کسی نیستم اما دوست هم ندارم به

عنوان  دور از همه یک نادان با من رفتار بشه.

                                           س ـ خ