تیتراژ هر برنامه یا سریال باید معرف محتوای کاری باشه که ارائه میشه.

می تونیم برنامه ای داشته باشیم که در ارائه پیامش مقداری مشکل داشته

باشه اما با تیتراژی قوی بیننده رو مجبور کنه تا بشینه و کارو تماشا کنه

و البته برعکس این قضیه هم می تونه صادق باشه. به هر حال در چندسال

اخیر در کمتر برنامه یا سریالی شاهد یک تیتراژ قوی بودیم که هم بکر باشه

و هم توانایی ارائه پیام کار رو در اولین برخورد با بیننده داشته باشه اما

سریال گل یا پوچ که به تازگی پخش اون از شبکه ۵ سیما به پایان رسید

یکی از همون سریالهایی بود که با سوژه و اجرای بسیار زیبا و بکری

توانسته بود در نگاه اول بیننده را جذب خود کند . ایده ای بسیار ساده و

جذاب که دقیقا منطبق بر بازی گل یا پوچ ساخته شده بود.

در اجرای این تیتراژ دستهایی پوشیده در دستکشهای رنگی با رنگهای

بسیار زیبا و جذاب گلی را پنهان می کردند و دستهای دیگر که نشانه

افراد گوناگون بودند در بازی شرکت می کردند و گل را پیدا می کردند

و با پیدا شدن گل و با باز شدن دست نام عوامل بر صفحه نمایان میشد

و اسامی دقیقا در هاله ای از رنگ دستکش نمایش داده میشدند.

تکنیکهای تصویر برداری در کنار تکنیکهای تدوین این تیتراژ بسیار

دیدنی تر کرده بود. در ساده ترین برخورد سازندگان می توانستند مانند

سریالهای دیگربطور مثال تیتراژ بسیار نا زیبای سریال گل بارون زده در یک

نمای فیکس اسامی را نوشته و نمایش دهند اما ایده جذاب و اجرای خوب

آن توسط امید اسلامی یکی از نکات قوت این سریال محسوب میشد که نشان

از دانش سازندگان سریال از برخورد صحیح با مخاطب داشت.