مدت کوتاهیه که طنز چهارخونه ساعت ۲۲.۴۵ دقیقه از شبکه ۳ سیما پخش

 میشه. فارغ  از اینکه برنامه هایی در قالب طنز با ساختارهای متفاوت از نیازهای

 اساسی مخاطبین محسوب میشه و به نوعی  سوپاپ  اطمینان  برای عامه مردم

  به حساب میاد اما نمیشه هربرنامه و هر کاری رو ساخت و یه جورایی  به

  مردم تحمیل کرد. سروش صحت به حق یکی از بهترینها در ارتباط با نگارش طنز

 هست اما تو همین  چند  نمایش اول چارخونه میشه اطمینان پیدا کرد که

 کارگردانیش به  قدرتمندی  نوشتن  طنزهای  شیرینی  که  می نویسه

  نیست.مشکل از اونجا ناشی میشه که بسیاری از دوستان فیلمنامه نویس

 و گاه بازیگران به دلیل همراهی بسیار با گروه تولید و کارگردانی حس

 می کنند که توانایی کارگردانی یه پروژه رو دارن که اکثرا با در بسته مواجه

 میشوند. معدود بازیگرانی هستند که توانسته اند به همان قدرت بازیگریشون

 کارگردانی کنن خصوصا در کارهای طنز، کسانی مثل مهران مدیری و رضا عطاران

 در رده های بالا و افرادی چون سید جواد رضویان ومهران غفوریان در

  رده های پایین که البته رضویان و غفوریان کارهای طنزی که ساختن

 به قدرت بازی که ارائه دادن تا به حال نبوده.من کماکان مسئله م با اینگونه

 برنامه ها اینه که هزینه بالایی صرف این برنامه ها میشه که می تونه

در اختیار کسانی قرار بگیره که دانش کارگردانی و برنامه سازی دارن.

  اگر قرار بر تجربه گروهی است که دانش برنامه سازی ندارند ،

 همان بودجه صرف تجربه برنامه سازان با دانش بشود حتما بهتر خواهد

 بود.  چارخونه به سیاق کارهای طنز گذشته ساخته شده است حتی

گاهی میزانسنها بیننده را به یاد سریال طنز زیر آسمان شهر می اندازد.

 همه بازیگران همان تیپهای ارائه شده و آزمایش پس داده کارهای

 قبلی خود را ارائه می دهند و از این میان باز رضا شفیعی جم به

 دلیل فراقدرت تیپ سازی که دارد تقریبا می توان گفت تیپ جدیدی ر

ا ارائه می دهد امامشکل خشک بودن ویخ بودن بازیگران در مقابل

  دوربین وجود دارد . انگار دست وپایشان بسته است و اجازه قدرت نمایی

 و بروز حسهای خود را ندارندو باز هم شاهد خانم امیرجلالی با

عصبیت های گذشته ایم با این توجیه که مردم حرص خوردنهای من را

 دوست دارند اما هیچگاه تکرار خوب نیست چون باعث واپس زدگی بیننده

 می شود و او را از صفحه جادویی تلویزیون جدا می سازد.

                                                              س ـ خ