در سیاست گزاریهایی که برای ساخت برنامه های تلویزیونی

 مدنظر قرار می گیرد چینش صحیح برنامه ها بر طبق محتوای

آنان است.محتوای برنامه ها با توجه به اینکه بخواهند در کدام

گروه قرار گیرند متفاوت است.مثلا قرار است سیاسی،اجتماعی

فرهنگی ، آموزشی و یا طنز و... باشند.

در هر حال بنا بر شرایط حاکم بر جوامع که در این مقال مدنظر

ما ایران است که به نحوی شرایط بسیار سختی را به لحاظ

تاریخی پشت سر نهاده و شرایط اقتصادی و کاری ،همه و

 همه باعث می شود تا حد تحمل روانی ایرانیان بسیار پایین

آمده و با هر کنش هر چند کم واکنشی شدید را از خود بروز

دهند. در این میان نقش رسانه خصوصا تلویزیون و رادیو

بسیار حساس است و دلیل آنهم توانایی رسانه در ایجاد

فضایی شاد و فرح انگیز است و این امر امکان پذیر نیست

جز به مدد ساخت برنامه ها و سریالها و آیتمهای طنز.

حتی برای آموزش بسیاری از قوانین شهری هم بهترین

گزینه ساخت برنامه های طنز و ارائه شخصیت های

کاریکاتوری است. در نهایت به این اموری که شرح دادم

 در علم ارتباط جمعی در رسانه( سوپاپ اطمینان) گفته

 می شود چون بوسیله این برنامه ها مخاطب خود را

تخلیه هیجانی کرده و به آرامشی دست می یابد تا در

طلوع روز دیگر سر زنده در سرکار خود ظاهر شود.

                                    س ـ خ  

شکستن خط فرضی ، مشهورترین و در عین حال ساده ترین خطاست که تا می توانید در کار با چند دوربینه در دام آن نیفتید.

فرض کنید دو نفر در حال صحبت با یکدیگر هستند و شما دوربینها را(بر اساس شکل زیرین) چیده اید ، اگر شما قصد داشته باشید این دو نما را به هم کات نمایید، با این کار به نظر می رسد که این دونفر بی تربیت هستند و با افرادی که در بیرون کادر هستند در حال صحبت هستند. 

خط فرضی

در این مورد خط فرضی ،از چشم یک فرد تا چشم دیگری قرار می گیرد و این خط از هر دو طرف ادامه می یابد.

اگر شما دوربینهایتان را در یک جهت خط نگه دارید. در این صورت شما از خط فرضی عبور نخواهید کرد و نماهایتان به صورت منطقی به همدیگر کات خواهد شد.

این قانون به اشیاء ، افراد و مسابقات ورزشی و... تعمیم داده می شود. اگر شما کارگردان مسابقه فوتبال هستید و شما دوربینها را در کنار خطهای کناری قرار داده اید، در یک لحظه که تیم میزبان به سمت گلی که در طرف چپ قرار دارد حمله می کند، در مرحله بعد تیم حریف برای به دست آوردن امتیاز به سمت گل سمت راستی حرکت خواهند نمود . در این مورد خط فرضی ، بین دو دهانه دروازه قرار می گیرد.

نماهای خنثی

گاهی اوقات شما برای گرفتن حرکتی یا عملی در طرف دیگر ، باید از خط فرضی بگذرید. آسانترین روش آن است که در میان دو نما یک نمای خنثی قرار دهید و یا در یک نما دوربین از یک طرف خط به طرف دیگر آن برود.

نمای خنثی ، نمایی است که دوربین مستقیما بر روی خط یا عمود برآن باشد. نمای عمودی ، نمایی است که  دوربین بالای خط(فرضی) مستقیم قرار بگیرد. برای مثال در یک مصاحبه، دوربینی که به سقف متصل است می تواند نمایی از بالا به پایین به شما بدهد . اگر همواره دوربین شما به یک نمای خنثی و از آن به نمای دوربینهای دیگر کات شود هیچ اتفاق خاصی نخواهد افتاد.

شکستن قوانین موجود

درواقع، ما بیش از حدی که مردم بفهمند ما از خط فرضی عبور می کنیم.همچنین متوجه این ترفند ما برای پوشاندن این اتصال که می توانداستفاده از نماهای باز یا برون ـ برش باشد نخواهند شد.  

برای داشتن قوانین استاندارد در کار با چند دوربین این است که کار بر اساس سلیقه افراد انجام نشود و کار به تندی پیش رود. همچنین این راه، راه دقیق و مستقیمی برای کارگردان است برای این که به عوامل برنامه بگوید منظورش چیست و چه می خواهد.

دستورات نوشته شده برای دوربینها

دستوراتی بر روی کاغذ در مورد  دستوراتی که کارگردان به عوامل می دهد وجود دارد که شامل نماها و حرکاتی که کارگردان همواره می خواهد آنها راداشته باشد و ان دستورات فورا توسط یک تصویربردار مجرب قابل درک خواهد بود.(شکل پایین خلاصه ای از این دستورات را نشان می دهد).

دستورات نانوشته

سابقا تنظیمات نماها بر اساس سلیقه کارگردانان بود. همواره این قضیه را مد نظر داشته باشید که فقط شما هستید که می توانید کل نماها را ببینید و تصویربرداران فقط می توانند نمای خود راببینند(اگرچه تصویربردار باتجربه تصوری در مورد آنچه که تصویربرداران دیگر در حال تصویربرداری هستند دارد). تصاویر بدون استثنا نیاز دارند تا تنظیم شوند، به خصوص هنگامی که شما می خواهید دو دوربین را به هم متصل سازید.

دستورات دوربینها نسبت به هم مشابه هستند. اما سعی کنید دستورات خود را به صورت دقیق به تصویربرداران بگویید. اگر شما به یک دوربینی می گویید«پن رایت » ـ حرکت یر دوربین به سمت راست ـ آنها نمی دانند که شما کجا می خواهید و بر روی چه چیزی می خواهید حرکت دوربین متوقف شود. پس تلاش کنید منظور خود را به طور کامل بیان نمایید«پن رایت تا جایی که در کاملا درون کادر باشد».

تنها به این گفته بسنده نکنید «دوربین2، Looking Room» ،تصویر بردار نمی داند که منظور شما چیست و آیا شما می خواهید فضا کمتر و یا بیشتر شود.

به خاطر سپردن نام تصویربرداران در برقرار نمودن ارتباط بهتر با آنها کمک شایانی به شما خواهد نمود. گماردن افراد با پشتکار و با تجربه در پشت دوربینها ، انجام کار را برای شما راحت تر می سازد و ریسک کمتری برای تولید برنامه می توان متصور شد. اگر در تیم شما دو نفر با یک نام وجود دارد، برای راحت تر شدن کار آنها را با شماره دوربینهایشان صدا بزنید ، به خصوص هنگامی که در حال تولید برنامه زنده هستید  و سرتان شلوغ است، برایتان آسانتر خواهد بود که شماره های دوربینها را بگویید.بااین کار می توان علامتی برای تیم فرستاد بدین معنا که هرگاه شما شماره دوربینها را می گویید ، آنها بفهمند که سرتان شلوغ است و بیقرار هستید.

Crashing In Or Out

معمولا در برنامه هایی که ریتمشان تند است،تصویربردار فرض را بر این می گذارد که کارگردان هر لحظه و بدون هیچ علامتی و یا حداقل علامتی بر روی دوربین اوبیاید و تصویر دوربین او را به عنوان تصویر فینال انتخاب نماید؛ که این امر ، این نتیجه را در بر خواهد داشت تا تصویربرداران حرکت را خیلی آهسته تر نسبت به آن چیزی که کارگردان نیاز دارد انجام دهند و تصور تصویربرداران این است که کارگردان بتواند هر لحظه که اراده نماید تصویر آنها را به عنوان یک تصویر سنجیده و عاری از اشتباه و یا در حال اصلاح بر روی آنتن بفرستد.

گاهی اوقات کارگردان دوست دارد خیلی سریع به نمایی که دوست دارد برسد پس به تصویربردار می گویدCrash to Sth این جمله این معنا را به همراه خواهد داشت که تصویربردار می تواند به سرعت بر رو ی آن زوم نماید و شما بر روی تصویری که در حال زوم کردن است نمی توانید زوم نمایید تا هنگامی که آنها درست کادر بندی نمایند؛ همچنین این جمله این معنا رابرای کارگردان به همراه خواهد داشت که نباید تصویر آن دوربین را به آنتن  یا برای ضبط به VTR بفرستدتا هنگامی که آن دوربین تصویرش را اصلاح نماید، اما می تواند منتظر باشد که به زودی می تواند تصویر آن دوربین را انتخاب نماید.     

تصویربرداری برنامه

شروع نمودن برنامه با میزانسنی که در مطلب(کارگردانی مصاحبه6 ـ قسمت اول ـ) توضیح داده شد احتمالا شبیه به یک برنامه مصاحبه معمولی خواهد بود. استفاده از دوربین 3،2،1 و4 که نمای گروهی و دوربین5 که نمای معکوس از تماشاگران به شما می دهد شروع خوبی خواهد بود.

هنگامی که مجری سوالی را از تماشاگران می پرسد شما می توانید مستقیما به دوربین5 کات نمایید تا اینکه دوربین6 نمای تکی از تماشاگری که در حال صحبت با مجری است بگیرد. هنگامی که دوربین 6 در حال صید نمودن نمای تکی از تماشاگری که در حال صحبت است ، دوربین4 می تواند به صورت عادی و معمولی زوم نماید بر روی مهمانی که در حال جواب دادن به سوال تماشاگر است.

آگاه باشید که دوربین6، احتمالا عمق میدان کمی دارد چون نور بر روی تماشاگران زیاد نیست. بنابراین شما هم نیاز دارید به یک تصویربردار خوب وکاربلد و هم زمان کافی برای گرفتن نما از آنها، تا این که تصویربردار به خوبی کادر بندی کند و فوکوس نماید.

عمل وعکس العمل

اگر شانس بیاورید مهمانان برنامه تان عقاید شان با یکدیگر متفاوت باشد. هنگامی که یکی از مهمانان در حال صحبت کردن است حداقل یکی از آنها مخالف است، یک کارگردان خوب در این گونه برنامه ها کسی است که نماهای عکس العملی خوبی از مهمانان بگیرد.

دوربینهای2و3 که به صورت ضربدری تصویربرداری می کنندمی توانند نماهای بسیار متفاوت از مهمانانی که در حال نگاه کردن به تماشاگران هستند و دیگر مهمانانی که در حال مخالفت با او هستند.

آنچه که در حال اجرا است را بدانید مثلا چه کسی در حال برنامه حضور دارد ، دیدگاه او چیست! بر این اساس شما می توانید خیلی جلوتر پیش بینی کنید که صحبتهای او به کجا می رسد و به چه کسی برخواهد خورد. فراموش نکنید که تماشاگران همواره در باره موضوعات مختلف دیدگاه خودشان راخواهند داشت بنابراین اگر مهمانی درباره مسئله ای صحبت می کند ممکن است بعضی از تماشاگران را عصبانی کند، تلاش کنید با گرفتن نماهای عکس العمل از تماشاگرانی در داخل استودیو این امر را تشدید نمایید.

سوالات از پیش آماده شده

بعضی از قالبهای برنامه ای، از سوالات از پیش آماده شده که توسط تماشاگران مطرح می شود   استفاده می برند. این کار سه فایده دارد:

اولا، شما می دانید که چه سوالاتی می خواهد در برنامه مطرح شود. ثانیا، شما وقت کافی برای گرفتن نماهای« تمیز» خواهید داشت و ثالثا، شما جای میکروفن را در صحنه  می دانید.

برای این کار شما به یک سیستم ساده برای توصیف افرادی که در صحنه نشسته اند نیاز دارید، بعضی استودیو را به نواحی مختلف و بر اساس ردیفها و ستونها تقسیم می کنند. (دوربین6، نفربعدی، خانمی که در ناحیه آبی، ردیف3و ستون6 نشسته است).

صدا

در بسیاری موارد ضبط صدا بسیار سخت تر از تصاویر است. شما نیاز دارید به ترکیب چند «بوم من» با میکروفنهای شخصی که با میکروفنهایی که در سقف کار گذاشته شده اند. که در این کار نیاز دارید به یک صدابردار با تجربه که این صداهایی که از میکروفنهای مختلف گرفته شده است را با هم ترکیب نماید تا صدا را  در حد استاندارد نگه دارد.  

گاهی اوقات از تعجب دیدن بعضی برنامه ها شاخ درمیارم.

در تعاریفی که از هر کدام از عوامل تولید برنامه مباحثی

درج شده که کاملا استاندارد هستند و برای مغشوش نشدن

روند تولید، اجرای این امور امری لازم الاجرا محسوب میشوند.

حتما بازهم از خود می پرسید این مطالب یعنی چه؟

اگه پیگیر وبلاگ ما باشید حتما تا به حال روند وبلاگ ما را

دریافتین، اینبار هم مطلب درباره نقد یک برنامه تلویزیونی

است که از قضای روزگار جزء سری برنامه هاییست که هر

بار در پایانش باید درج شود ادامه دارد.... چون تهیه کننده

این برنامه الحمدلله آنقدر همت دارند که سری بعدی را هم با

همان عوامل گذشته ادامه دهند.منظورم برنامه (فوق العاده)

است که یه جورایی ادامه کوله پشتی ۱ و ۲ و ۳ و جزر و مد۱و۲

است.

من به قابلیتهای آقای فرزاد حسنی به عنوان یک مجری بازیگر که

از اقبال و اجرای خوبش مورد استقبال طیف وسیعی از جوانان قرار

گرفته اند ایمان دارم و احترام می گذارم اما می خواهم بدانم آقای

حسنی عزیز کدام کلاس آموزش فن رسانه را گذرانده اند که در

تصمیم گیریهای کارگردان تلویزیونی دخالت می کنند.

در هر برنامه تلویزیونی در بدو امر پس از طی مراحل پیش تولید

کنداکتوری(جدول برنامه) برای برنامه در نظر گرفته می شود که

زمان دقیق پلی بکها(آیتمهاو برنامه از پیش تولید شده) و حتی بر

اساس برنامه ریزی پخش شبکه که اگر دقیق باشند زمان دقیق پخش

تبلیغات بازرگانی هم درج شده است و طبق این زمان بندی کارگردان

تلویزیونی تپ بلی بک (فرمان پخش پلی بکها ) می دهد و بر اساس

ضوابط هیچ مجری و گوینده ای حق دخالت و تغییر آنرا مگر در موارد

ضروری ( که انگار این موارد ضروی در برنامه فوق العاده و برنامه

های پیشین کم هم نیستند)ندارند.

حالا جالب است که من بارها دیده ام که جناب آقای حسنی نه تنها در

پخش آیتمها که گاهی حتی در اصلاح نماها و کاتها هم دخالت می کنند.

نمی دانم به چه دلیل به یک فرد باید این اندازه آزادی عمل داده شود تا

در تمامی امور با ربط و بی ربط دخالت نماید.

البته مجری و مجری /بازیگر نه باید آنقدر نسبت به امور تولید بی تفاوت

باشند که هیچ کمکی به عوامل تولید نکنند و نه آنقدر به خود اجازه

دهند که در تمامی امور تخصصی تولید دخالت کرده و آنرا تغییر دهند.

                                                س ـ خ